Vlaams roodbruin bier is roodbruin van kleur en lichtzuur van smaak. Kenmerkend is de lange rijping van het bier of een deel ervan in foeders, grote rechtopstaande eiken vaten. Daar werken gisten en bacteriën verder en ontstaan de frisse zuren en het fruitige aroma.
Het brouwen begint zoals bij andere bieren van hoge gisting. Op hout volgt de gemengde gisting met onder meer Saccharomyces, Lactobacillus en Brettanomyces. Veel brouwers mengen gerijpt met jong bier om de smaak in evenwicht te brengen. Ze gebruiken weinig hop, omdat uitgesproken bitterheid moeilijk samengaat met de zuren.
De oorsprong ligt in de middeleeuwen, in het oude graafschap Vlaanderen ten westen van de Schelde. De brouwers brachten bier op smaak met het kruidenmengsel gruut. Zonder hop bewaarde het moeilijker. Rijping op hout en een lichte verzuring hielpen om het langer te bewaren. Later gingen brouwers gerijpt en jong bier mengen, een techniek die nog altijd wordt gebruikt.
De Europese Unie registreerde ‘Vlaams roodbruin bier / Flanders Red Ale’ als beschermde geografische aanduiding. Het brouwen, de rijping op foeder en het mengen moeten in een afgebakend deel van West-Vlaanderen gebeuren. In onder meer Roeselare en Vichte staan bij brouwerijen hele zalen vol foeders.
Het bier wordt koel geschonken, als aperitief of bij een maaltijd. Sommige versies bevatten rood fruit. Een groter aandeel gerijpt bier zorgt doorgaans voor meer zuur en een complexere smaak.