Gentse waterzooi houdt het midden tussen een soep en een stoofgerecht. De kip gaart in bouillon met wortel, prei, selder en aardappel. Room bindt de bouillon. Sommige koks voegen ook een eidooier of een scheut witte wijn toe.
De Gentse toeristische dienst situeert de oorsprong bij de Braempoort, een vroegere stadspoort. In de 13de en 14de eeuw stonden daar graanmolens. Graan en meel vielen in het water en trokken vissen aan. Met baars, snoek, barbeel of paling maakten de bewoners vroege versies van waterzooi.
Door de industrialisering raakten de rivieren in de 19de eeuw vervuild en verdween zoetwatervis uit de pot. Wie het kon betalen, kocht zeevis op de oude Gentse vismarkt. Anderen schakelden over op kip. Zo bleven twee versies bestaan en werd die met kip de meest gangbare.
In de hele streek bestonden verwante gerechten. Volgens de Gentse toeristische dienst heeft waterzooi zijn reputatie als typisch Gents gerecht mogelijk mee te danken aan een populair kookboek. Vandaag is het de specialiteit die het vaakst met de stad wordt verbonden.
Waterzooi komt dampend op tafel in een diep bord, met veel bouillon en meestal brood erbij. Vooral tijdens de koude maanden is het geliefde kost.