De Brusselse wafel heeft rechte randen en diepe vakjes, doorgaans 20 tot 24. Opgeklopt eiwit en in veel recepten ook gist maken het vloeibare beslag luchtig. Vers uit het ijzer is de wafel krokant vanbuiten en zacht vanbinnen. In het beslag zelf zit weinig suiker. De zoetigheid komt vooral van wat u erop legt.
Wafels worden hier al eeuwen gebakken. Ze verschijnen op 16de-eeuwse schilderijen van Bruegel en op ‘De koning drinkt’ van Jacob Jordaens in de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België in Brussel. Bij Jordaens horen ze bij het driekoningenfeest. Eeuwenlang was de wafel feestgebak, vooral met carnaval.
De benaming ‘gaufres de Bruxelles’ stond midden 19de eeuw op het kaartje van een banketbakker die in Brussel had gewerkt en in Gent een zaak begon. Ook Gent maakt aanspraak op de uitvinding. Een Gentse banketbakker zou de wafel in 1856 op een jaarmarkt hebben voorgesteld. Het oudst bekende uitgeschreven recept, uit 1874, gebruikte opgeklopt eiwit in plaats van gist. De precieze oorsprong blijft omstreden. De naam en de traditie raakten verbonden met Brussel.
De Brusselse en Luikse wafel smaken heel anders. De Brusselse is luchtig, rechthoekig en weinig zoet. De Luikse is afgerond, stevig en rijk aan gekaramelliseerde suiker. Op een Brusselse wafel komt dan ook vaak een garnituur, terwijl u de Luikse doorgaans zo eet.
In Brussel kunt u op elk uur een wafel eten, in een tearoom met mes en vork of op straat uit het vuistje. Klassiek komt er alleen bloemsuiker op. In de drukke straten van het centrum vindt u ook vers fruit, slagroom en gesmolten chocolade.