Een Liers vlaaike past in uw hand. Het is ongeveer 3 centimeter hoog en 5 tot 6 centimeter breed. Het dunne, hoog opstaande deeg bevat geen suiker en bakt krokant. De donkere, zachte vulling smaakt naar kandij en specerijen.
Voor de vulling mengen bakkers kruim van gedroogde broodjes met lichte kandijstroop, melk, wat bloem en vier specerijen. Kaneel, kruidnagel, nootmuskaat en koriander geven de typische smaak. Het mengsel rust enkele uren zodat het brood de melk opneemt. Sommige bakkers houden wat vulling van het ene baksel apart voor het volgende, om de smaak te behouden.
Rond 1722 werd al een ‘Liersche vlaai’ vermeld. Een Gentse kanunnik noteerde een recept voor zijn overlijden in 1800. De Lierse schrijver Felix Timmermans vermeldde het vlaaike in 1925. Voor de Tweede Wereldoorlog werden de bodems in houten vormpjes gedrukt. Die worden nog in de stad bewaard.
Op de feestdag van Sint-Michiel, patroonheilige van de bakkers, richtten bakkers in 1999 de Orde van het Liers Vlaaike op. Die waakt over de kwaliteit. In 2007 werd het taartje erkend als Vlaams streekproduct. Onder de Europese beschermde geografische aanduiding mag het alleen in Lier en Koningshooikt worden gemaakt.
In Lier, aan de Nete in de provincie Antwerpen, bakken ze het vlaaike het hele jaar door. U vindt het per stuk of per rol, het wordt op stadsfeesten geserveerd en is een geliefd geschenk om mee naar huis te nemen.