Voor de Luikse wafel gebruikt men een stevig, gerezen deeg met veel boter, zoals bij brioche. De parelsuiker maakt het verschil. De samengeperste stukjes bietsuiker smelten niet helemaal en karamelliseren tegen het wafelijzer. Dat geeft de wafel haar krokante korst en zachte binnenkant. Ze is afgerond, zonder hoeken. Een traditioneel ijzer geeft 24 vakjes.
Volgens een Luiks verhaal vroeg de prins-bisschop in de 18de eeuw zijn kok om iets lekkers en zoets. De kok zou een soort brioche hebben gebakken met stukjes suiker in het deeg. De eerste versies zouden kaneel hebben bevat. Parelsuiker deed tussen het einde van de 18de en het begin van de 19de eeuw zijn intrede.
In Luik waakt een broederschap over het recept. De toeristische dienst vermeldt de zaken die het kwaliteitslabel voor de authentieke Luikse wafel dragen. Tijdens stadsfeesten zijn er wedstrijden en proeverijen.
Waar de luchtige, rechthoekige Brusselse wafel vaak een garnituur krijgt, is de Luikse van zichzelf al zoet. Ze is compact en warmt goed weer op. Zo raakte ze over heel België verspreid. U vindt ze aan straatkramen, bij de bakker en zelfs in de supermarkt.
Aan een kraam krijgt u de wafel warm of opnieuw opgewarmd in een papiertje. U eet ze uit de hand, op elk moment van de dag.