Voor konijn op Doornikse wijze worden stukken konijn in boter met ui aangebraden. Ze stoven langzaam met tijm, laurier, wat azijn en, afhankelijk van het recept, bruine suiker. Tegen het einde gaan er gedroogde pruimen en rozijnen bij. Die geven de saus haar zoetzure smaak. Er komen gekookte aardappelen bij.
Het gerecht staat centraal op Verloren Maandag, in Doornik ‘lundi perdu’ of ‘lundi parjuré’, de eerste maandag na Driekoningen. Vroeger werden dan nieuwjaarsgeschenken uitgedeeld. De slager gaf goede klanten worst en arbeiders kregen een fooi. De oudste schriftelijke verwijzingen zouden uit de 13de eeuw dateren. In Doornik heet het feest ook ‘het derde réveillon’.
De maaltijd heeft een vaste volgorde. Eerst komt een worstje met compote of kool, daarna het konijn, vervolgens de rijkgevulde Doornikse salade en tot slot de driekoningentaart met de verstopte boon. Aan tafel trekt elke gast een briefje met een rol. Zodra de koning het glas heft, drinkt iedereen mee. Er worden ook liedjes in het Picardisch gezongen.
De Franse Gemeenschap erkende het konijnenmaal van Verloren Maandag als meesterwerk van het mondelinge en immateriële erfgoed. Rond die tijd zetten veel restaurants bij Doornik konijn op de kaart en organiseren ze feestmaaltijden.
Elke familie verdedigt haar recept. Voor de voorstanders van de oude traditie gaart het konijn in water, zoals past bij zijn eenvoudige oorsprong. Andere families gebruiken donker bier en voegen peperkoek toe.