Een couque de Dinant bevat maar twee ingrediënten, honing en tarwebloem. Bakkers drukken het stevige deeg in handgesneden vormen van beuken-, noten- of perenhout. Dieren, figuren en gezichten op Dinant blijven in reliëf op het deeg achter. De koek gaat in een bijzonder hete oven tot hij karamelkleurig wordt.
Bij het afkoelen wordt de couque hard en lang houdbaar. Banketbakkers raden aan om er kleine stukjes af te breken en die in de mond te laten smelten. Rechtstreeks in de koek bijten is geen goed idee.
De oorsprong is onbekend. Volgens een verhaal dat ook plaatselijke bronnen als een legende beschouwen, ontstond de koek in 1466 tijdens het beleg van Dinant door Karel de Stoute. De inwoners zouden alleen nog honing en bloem overgehouden hebben en daar een deeg van hebben gebakken. In Dinant maken sommige bakkersfamilies al sinds de 19de eeuw couques.
De zachtere variant heet couque de Rins. Ze dankt haar naam aan François Rins, een banketbakker uit Dinant die suiker aan het deeg toevoegde. De soms geopperde band met de Franse stad Reims berust op een misverstand.
De versierde koeken zijn een traditioneel aandenken uit Dinant. U vindt ze bij banketbakkers in de stad, aan de voet van de collegiale kerk en de citadel.